Olenaren istorioa
Pertenentzia-sentimendua sortzea
Olena, Ukrainako gizarte-langilea, gerratik ihes egitera behartuta egon zen. Moldavian bere asmoa aurkitu zuen berriro, oraingoan ACNURen parte bezala, NBEren Errefuxiatuen Agentzia, non besteei integratzen eta beren bizitzak berreraikitzen laguntzen dien, berak egin zuen bezala.
Integraziorako bidea
Lehenengo leherketek gaueko zerua astindu zutenean, Olenaren mundua betiko aldatu zen. "Misilen hotsarekin esnatu nintzen, eta haien lorratzak ikusi nituen balkoitik", gogoratzen du.
Lehen ordu horietan, aitari deitu zion, gerra hasi zela jakinarazteko. Ez zion sinetsi. "Asmatzen ari nintzela pentsatu zuen", dio ahapeka. Baina errealitatea ukaezina zen. Hiru egun luzez, Olenak eta bere lehengusinak ez zekiten zer egin, tiroen eta leherketen zaratari entzungor egiten saiatzen ziren bitartean. Gerra ordu gutxiren buruan amaitzea espero zuten, baina ez zen horrela izan.
Arriskutik kanpo babestea
Azkenean, Olenak, bere lehengusinak eta honen bi haur txikiek kargatu ahal izan zuten guztia jaso eta mugara abiatu ziren. "Inoiz ez dut ahaztuko seguru geundela konturatzean sentitu genuen lasaitasun- eta alaitasun-sentsazioa", dio Olenak. "Moldaviako komunitateak besoak zabalik hartu gintuen eta janaria, ura, arropa eta aterpea eman zizkigun. Oso hunkigarria izan zen".
Berriro hastea
Olena gizarte-langilea zen Ukrainan. Moldavian, alferrikakoa zela sentitzen zuen. "Lan egin, entretenitu eta baliagarri sentitu nahi nuen", dio. Orduan heldu zen inflexio-puntu bat. Ukrainan berarekin lan egin zuen pertsona batek esan zion ACNURek langileak kontratatzen ari zela Moldavian. "ACNURentzat lan egitea amets bat zen", dio Olenak. Bere kualifikazioak eta ingeles maila nahikoak ez izateak kezkatzen zuen, baina ACNURek berarengan jarri zuen konfiantza. "Ezin nuen lan hoberik imajinatu", dio irribarrez. "Profesional gisa asko hazteko aukera emateaz gain, nire egoera berean dauden pertsonei laguntzeko aukera ere ematen dit".
Pertenentzia-sentimendua sortzea
Gaur egun, Olenak ACNURekin lankidetzan aritzen da errefuxiatuen integrazioa sustatzeko. "Integrazioa da garrantzitsuena", ziurtatzen du. "Horrek pertsonei beren bizitza berreskuratzeko aukera ematen die". Errefuxiatuak hezkuntzarako, enplegurako eta osasun-laguntzarako sarbidea errazten ematen ditu bere egunak. "Badakit nola sentitzen diren. Ulertzen ditut". Bere lankideek eta Moldaviako komunitateak etxean bezala sentitzen lagundu diote. "Leku ederrak erakutsi zizkidaten, beren tradizioak partekatu zituzten eta jaialdietara ere gonbidatu ninduten", dio irribarrez. Musika eta gastronomia moldaviarrak baloratzen ikasi du, zeama batez ere, ukitu garratza duen tokiko zopa.
Mitoekin amaitzea
Olenak pertsonek errefuxiatuak beste modu batera ikustea nahi du. "Nire inguruan ikusten dudan gauza bakarra pertsona zoragarri ugari da, bizitzako egoera zailetan ere ez dutenak amore eman eta beren bizitza normala berreskuratzen saiatzen ari direnak", dio. "Moldavian lana aurkitu duten, hizkuntza ikasten ari diren eta, kasu askotan, beren negozioa sortzea eta hazten jarraitzea amesten duten pertsonak ikusten ditut. Bakean bizi gara tokiko komunitatearekin".
Aurretik dugun bidea
Olenak ez daki zer ekarriko dion etorkizunak: "Orainean bizi naiz eta zoragarria izatea nahi dut", dio. Gauza bat segurua da: "Moldavia eta bere herri atseginak, gu eta Ukrainako beste pertsona batzuk hartu gintuztenak, beti egongo dira nire bihotzean. Eta, noski, ez dut inoiz ahaztuko ACNURen lan egiten izan dudan esperientzia".
