Lujainen istorioa
Erresilientzia eta gizatasuna
Lujainek Homsetik ihes egitean, ausardia eta itxaropena baino ez zituen. Bere segurtasun-bilaketa misio bihurtu zen: ACNURekin elkarlanean aritzea Siria osoan desplazatutako emakumeei, familiei eta haurrei laguntzeko. Bere indarrari eta errukiari esker, lekualdatzearen istorioa babes-ondare bihurtu zuen.
Bizitzak berreraikitzen, itxaropena berreskuratzen
Hamalau urteko gatazkaren ondoren, lekualdatutako siriarrak beren etxeetara itzultzen hasi dira, bai Siriako eremuetan zeudenak, bai inguruko herrialdeetara ihes egin zuten errefuxiatuak. Errekuperaziorako bide luzea izango dute. Lujainentzat, prozesu honetan laguntzea lan bat baino gehiago da: bokazio bat da.
Ihes egitera behartuta
"Nire familia Homsekoa da, Siriako gatazka piztu zenean gehien kaltetutako hirietako bat", gogoratzen du Lujainek. "2011n, indarkeria areagotu egin zen: bonbardaketek, beldurrak eta ziurgabetasunak inguratzen gintuzten. Dena atzean utzi eta Damaskora ihes egin behar izan genuen segurtasunaren bila. Gure etxea uztea bihotza erdiratu zigun, baina bizirautea zen aukera bakarra".
Damaskora iristea mundu ezezagun bateran murgiltzea bezala izan zen. "Ez nuen inor ezagutzen, ez nuen lagunik eta kaleak ezezagunak ziren niretzat. Dena arraroa iruditzen zitzaidan: kanpotarra nintzen nire herrialdean".
Helburu bat aurkitzea
Hilabetez, beldurrak etxean giltzapetuta eduki zuen Lujain. "Ia ez nintzen ateratzen alokatu genuen etxetik", aitortzen du. "Baina azkenean konturatu nintzen indartsu izan behar nintzela eta berriro bizitzen hasi". Aitaren laguntzarekin, Damaskoko zentro mediko txiki batean aurkitu zuen lana. Bere bizitza berreraikitzeko lehen urratsa izan zen. Geroago, Damaskoko Unibertsitatean matrikulatu zen eta hainbat GKEtan boluntario gisa hasi zen lanean. "Une hori izan zen nire bidaiaren hasiera arlo humanitarioan."
Bere grina eta iraunkortasunak fruituak eman zituen. Sei hilabeteko borondatezko lanaren ondoren, Lujainek lanaldi osoko lanpostu bat lortu zuen gizarte-langile gisa ACNURen laguntza duen zentro komunitario batean. "Lan bat baino gehiago zen: nire bizitzako misio berriaren hasiera izan zen", dio. Lanpostu horrek bidea erraztu zion ACNURen plantillako kide gisa sartzeko.
Ez daude bi egun berdin
Gaur egun, Lujainek babes-koordinatzaile gisa lan egiten du Homseko ACNURen bulegoan. "Nire lana enplegu bat baino gehiago da", dio. "Egunero pertsonen bizitzan alde positiboa markatzeko aukera dut".
Bere egunak aurreikusezinak dira. "Goizetan kasuak aztertzen has daitezke, eta, ondoren, bisitak egin daitezke tokian bertan haurren babesa, genero-indarkeria, osasun mentala eta esplotazio- eta abusu-arriskuak ebaluatzeko", azaltzen du. Arratsaldeak txostenak idazten, proiektuak planifikatzen eta posta elektronikoa kudeatzen ditu. "Aurreikusteko ezintasunak energia ematen dit. Hori eta kafe asko!"
Bere lanak Libanotik, Jordaniatik eta Turkiatik itzultzen diren pertsonen kasuen kudeaketa eta beharren jarraipena barne hartzen ditu. "Siriara itzultzen diren pertsonak hutsetik hasten dira". Ezagutzen dituzunean, itxaropena ikusten duzu haien begietan. Ez dituzte beren etxeak bakarrik berreraiki nahi, herrialde osoa baizik".
“Siriar guztiak etxera itzuli ahal izango diren herrialde batekin egiten dut amets, ez bakarrik beren etxeetara, baizik eta duintasunez eta bakez betetako bizitza batera.”
Irakaspena eta itxaropena
Lujainek barne-desplazatu gisa izandako esperientziak biziki markatu du. "Enpatiaz gain, bizi izandako errealitatetik ere ulertu nuen desplazamenduak zer esan nahi duen", dio. Horrek ere goi mailako ikasketak egitera bultzatu zuen: Psikologia masterra lortu zuen eta orain doktoretzarako prestatzen ari da.
"Siriar guztiak etxera itzuli ahal izango diren herrialde batekin egiten dut amets, ez bakarrik beren etxeetara, baizik eta duintasunez eta bakez betetako bizitza batera", adierazi du Lujainek. "Nire aldetik, doktoretza amaitzeko eta ACNUReko familiarekin batera hazten jarraitzeko itxaropenari eusten diot, besteei segurtasuna aurkitzen laguntzea naizen horren parte baita".
